ماشین سوزوکی ویتارا

بررسی سوزوکی ویتارا

نام سوزوکی ویتارا (که در بازارهای جهانی با نام اسکودو و گرند ویتارا شناخته می‌شود) یکی از بااصالت‌ترین نشان‌ها در رده شاسی‌بلندهای کوچک است. نسل نخست این خودرو در سال ۱۹۸۸ میلادی توسط کمپانی ژاپنی سوزوکی معرفی شد و مفهوم نوینی از یک خودروی شاسی‌بلند جان‌سخت اما ابعاد‌مناسب برای استفاده شهری را ارائه داد. با گذشت زمان و عرضه نسل دوم در سال ۱۹۹۸، این خودرو ابعاد بزرگ‌تر و ساختار مدرن‌تری به خود گرفت تا اینکه در سال ۲۰۰۵، نسل سوم آن (کد J24) با جهشی چشمگیر در طراحی و مهندسی پا به عرصه رقابت گذاشت. این خودرو که در سگمنت کراس‌اوورها/شاسی‌بلندهای کامپکت (Compact SUV) جای می‌گیرد، بر پایه پلتفرمی توسعه یافته که تلفیقی هوشمندانه از شاسی نردبانی integrated (یکپارچه شده با بدنه) است. این ساختار ساختاری ویژه، ضمن حفظ وزن مناسب برای رانندگی شهری، استحکام فوق‌العاده‌ای را در مسیرهای خارج از جاده فراهم می‌سازد.

سوزوکی ویتارا

ورود این ژاپنی محبوب به بازار ایران به اواسط دهه ۱۳۸۰ بازمی‌گردد. شرکت ایران‌خودرو در سال ۱۳۸۵ پس از واردات اولیه تعداد محدودی از نسخه سه درب و پنج درب، خط مونتاژ نسل سوم گرند ویتارا را در سایت خراسان کلید زد و عرضه رسمی آن در سال ۱۳۸۶ آغاز شد. در آن سال‌ها، بازار ایران تشنه حضور یک شاسی‌بلند واقعی با اصالت ژاپنی بود؛ چرا که گزینه‌های موجود یا مدل‌های وارداتی بسیار گران‌قیمت بودند یا نمونه‌های قدبلند قدیمی. ویتارا در زمان ورود به بازار کشور توانست خلأ میان سدان‌های وارداتی و شاسی‌بلندهای لوکس را به خوبی پر کند. اگرچه با گذشت چند سال و ورود رقبای کره‌ای تازه نفس نظیر هیوندای توسان و کیا اسپرتیج با ظاهری مدرن‌تر و آپشن‌های متنوع‌تر، رقابت در این رده سخت‌تر شد، اما سوزوکی ویتارا به لطف سیستم چهارچرخ محرک واقعی (4WD)، گیربکس کمکی و دوام قطعات، سهم بازار ارزشمندی را به دست آورد و به نخستین و برترین گزینه برای علاقه‌مندان به آفرود و سفرهای جاده‌ای تبدیل شد.

داخل سوزوکی ویتارا

طراحی داخلی سوزوکی ویتارا مدل ۲۰۰۹ بر پایه زبان طراحی منطقی، ارگونومیک و کاملاً کاربردی شکل گرفته است؛ الگو و کیفیتی که از یک شاسی‌بلند اصیل ژاپنی انتظار می‌رود. برخلاف برخی کراس‌اوورهای هم‌دوره که با طراحی‌های پیچیده یا شلوغ عرضه می‌شدند، کابین ویتارا فضایی صریح، منظم و بدون تکلف را پیش روی سرنشینان قرار می‌دهد که همه چیز در آن با هدف دسترسی آسان و دوام بالا چیده شده است. داشبورد خودرو ساختاری عمودی و منظم دارد. در بخش مرکزی داشبورد، کنسول میانی با قطعاتی به رنگ نقره‌ای مات متصل شده که تضاد بصری خوش‌آیندی با پس‌زمینه تیره ایجاد می‌کند. کلیدهای کنترلی سیستم تهویه مطبوع و سیستم صوتی با ابعادی بزرگ و چیدمانی ارگونومیک طراحی شده‌اند تا راننده حتی هنگام حرکت در مسیرهای ناهموار آفرودی بتواند بدون برداشتن تمرکز از جاده، به راحتی آن‌ها را تنظیم کند. غربیلک فرمان سه‌پره ساده اما خوش‌دست و نشانگرهای آنالوگ پشت‌فرمان با نورپردازی خوانا، حس رانندگی با یک خودروی استخوان‌دار را تقویت می‌کنند.

سوزوکی ویتارا

از نظر جادار بودن و کاربردی بودن فضا، ویتارا عملکرد بسیار خوبی در رده خود ارائه می‌دهد. فاصله محورها و سقف بلند خودرو سبب شده تا فضای سر و پای مناسبی برای سرنشینان جلو و عقب فراهم باشد. صندلی‌ها فرمی نسبتاً راحت دارند، هرچند صندلی‌های بخش عقب تا حدی حالت نیمکتی و خشک دارند. فضاهای متعددی مانند محفظه داشبورد، جا لیوانی‌ها و رودری‌های کاربردی در سراسر کابین تعبیه شده‌اند. صندوق‌عقب خودرو نیز با اینکه حجم خیلی وسیعی ندارد، اما به لطف قابلیت خواباندن صندلی‌های عقب، فضای بار بسیار کاربردی و مسطحی را برای مسافرت‌های خانوادگی در اختیار می‌گذارد. در بحث کیفیت متریال مصرفی، کابین سوزوکی ویتارا به استفاده از پلاستیک‌های خشک در بخش‌های مختلف داشبورد و رودری‌ها معروف است؛ موضوعی که شاید در نگاه اول حس لوکس بودن را القا نکند، اما مونتاژ بسیار دقیق قطعات و کیفیت بالای بافت پلاستیک‌ها باعث شده کابین خودرو در طول زمان و پس از کیلومترها کارکرد دچار افت کیفیت، سر و صدای اضافه یا مستهلک شدن زودهنگام نشود.

طراحی سوزوکی ویتارا

سوزوکی ویتارا مدل ۲۰۰۹ (نسل سوم) از آن دست خودروهایی است که زبان طراحی آن بر پایه اصالت، سادگی و کارآمدی شکل گرفته است. در دورانی که بسیاری از کراس‌اوورها به سمت خطوط منحنی و فانتزی حرکت می‌کردند، ویتارا با چهره‌ای عضلانی، جعبه‌ای و ماندگار پا به میدان گذاشت؛ استایلی که پس از گذشت سال‌ها همچنان وقار و ابهت خود را حفظ کرده است. از نظر ابعاد کلی بدنه، این شاسی‌بلند کامپکت با طول ۴۴۷۰ میلی‌متر، عرض ۱۸۱۰ میلی‌متر و ارتفاع ۱۶۹۵ میلی‌متر، تناسبات کاملاً استانداردی را ارائه می‌دهد. فاصله بین دو محور ۲۶۳۹ میلی‌متری نیز علاوه بر ایجاد فضای مناسب کابین، اورهنگ‌های (فاصله سپر تا چرخ) کوتاهی را ایجاد کرده که زاویه ورود و خروج مناسبی برای مسیرهای خارج از جاده به همراه دارد. در نمای جلو، چهره‌ای قاطع و صریح به چشم می‌خورد. جلوپنجره مشبک و لوگوی بزرگ سوزوکی در مرکز، در کنار چراغ‌های اصلی چهارگوش و بزرگ، فرمی کلاسیک اما جسورانه خلق کرده‌اند. خطوط برآمده روی کاپوت و سپری برجسته که پروژکتورهای دایره‌ای را در خود جای داده، بر حس استحکام و جان‌سختی نمای جلو می‌افزایند.

سوزوکی ویتارا

نمای جانبی ویتارا ساختار جعبه‌ای و آفرودی خودرو را پررنگ‌تر می‌کند. خط شانه مستقیم و برجسته‌ای که از چراغ جلو تا چراغ‌های عقب امتداد یافته، در کنار گلگیرهای برآمده و متورم، کاراکتری پویا و عضلانی به خودرو بخشیده است. فریم مربع‌شکل شیشه‌ها و رینگ‌های آلومینیومی ۵ پره، حس پایداری و استخوان‌بندی محکم آن را روی جاده تداعی می‌کنند. نمای عقب سوزوکی ویتارا مدل ۲۰۰۹ شاید اصیل‌ترین بخش طراحی آن باشد. حضور چرخ زاپاس با کاور اختصاصی روی درب صندوق‌عقب که به صورت افقی باز می‌شود، الگوبرداری مستقیم از شاسی‌بلندهای سرسخت و کلاسیک را نشان می‌دهد. چراغ‌های عقب عمودی با لنز شفاف که روی ستون‌های پشتی جای گرفته‌اند، در کنار سپری ساده اما کاربردی، کلکسیون طراحی بیرونی این ژاپنی محبوب را با هماهنگی کامل به پایان می‌رسانند.

مشخصات سوزوکی ویتارا

سوزوکی ویتارا مدل ۲۰۰۹ دنده دستی مجهز به یک پیشرانه چهار سیلندر ۱۶ سوپاپ تنفس طبیعی به حجم ۲۰۰۰ سی‌سی (دقیقاً ۱۹۹۵ سی‌سی) با کد فنی J20A است که توانایی تولید حداکثر قدرت ۱۳۵ اسب‌بخار در دور موتور ۶۰۰۰ دور در دقیقه و گشتاور ۱۸۳ نیوتن‌متر در دور موتور ۴۰۰۰ دور در دقیقه را دارد. خروجی این پیشرانه از طریق یک گیربکس ۵ سرعته دستی به سیستم چهارچرخ محرک دائمی منتقل می‌شود. سیستم انتقال قدرت این خودرو به جعبه دنده کمکی دو سرعته مجهز شده که امکان انتخاب حالت‌های مختلف محرک نظیر حالت سنگین برای عبور از مسیرهای دشوار خارج از جاده را فراهم می‌آورد و نیروی موتور را به صورت متوازن میان محورهای جلو و عقب تقسیم می‌کند. این ترکیب فنی، شتاب صفر تا صد کیلومتر بر ساعت خودرو را در حدود ۱۲ ثانیه به ثبت می‌رساند و حداکثر سرعت آن را به ۱۷۵ کیلومتر بر ساعت می‌رساند، در حالی که مصرف سوخت ترکیبی آن در هر صد کیلومتر پیمایش برابر با ۹.۱ لیتر است. در بخش سازه و شاسی، سوزوکی ویتارا از پلتفرمی مبتنی بر شاسی نردبانی یکپارچه بهره می‌برد که صلبیت پیچشی بالایی به بدنه می‌بخشد. سیستم تعلیق این شاسی‌بلند ژاپنی در محور جلو از نوع مستقل مک‌فرسون به همراه فنر لول و میله تثبیت‌کننده است و در محور عقب از سیستم مستقل چنداتصاله (Multi-link) بهره می‌برد؛ ترتیبی که پایداری مناسبی را در پیچ‌ها و پایداری قابل قبولی را در ناهمواری‌های جاده‌ای فراهم می‌کند. سیستم ترمز خودرو نیز در چرخ‌های جلو از نوع دیسکی خنک‌شونده و در چرخ‌های عقب به صورت کاسه‌ای طراحی شده است که توسط سیستم‌های کمکی ترمز شامل ترمز ضد قفل و سیستم تقسیم الکترونیکی نیروی ترمز پشتیبانی می‌شود. فرمان خودرو نیز از نوع هیدرولیکی با ضریب هدایت دقیق است که بازخورد مناسبی را از سطح جاده به راننده منتقل می‌سازد.

امکانات و تجهیزات سوزوکی ویتارا

تجهیزات ایمنی سوزوکی ویتارا مدل ۲۰۰۹ دنده دستی (نسخه ۲۰۰۰ سی‌سی مونتاژی) بر پایه استانداردهای حفاظتی زمان عرضه خود طراحی شده و ساختاری ایمن و اطمینان‌بخش را برای سرنشینان به ارمغان می‌آورد. این خودرو در این تریم به دو کیسه هوای ایمنی برای راننده و سرنشین جلو مجهز است که در کنار ساختار بدنه تقویت‌شده و شاسی نردبانی یکپارچه، جذب انرژی ضربات ناشی از تصادفات را به شکل موثری مدیریت می‌کند. در بخش ترمز و کنترلی، بهره‌گیری از سیستم ترمز ضد قفل (ABS) به همراه سیستم تقسیم الکترونیکی نیروی ترمز (EBD) پایداری خودرو را در ترمزگیری‌های شدید و سطوح لغزنده تضمین می‌نماید. علاوه بر این، کمربندهای ایمنی پیش‌کشنده و محدودکننده نیرو، سیستم ضد سرقت (ایموبلایزر) به همراه قفل مرکزی و ریموت کنترل، و همچنین چراغ‌های مه‌شکن جلو و عقب برای ارتقای دید راننده در شرایط نامساعد جوی، از دیگر امکانات ایمنی پایه این کراس‌اوور ژاپنی به شمار می‌روند.

سوزوکی ویتارا

در بخش امکانات رفاهی و تجهیزات کابین، سوزوکی ویتارا ۲۰۰۹ دنده دستی فهرستی کاربردی اما ساده و عاری از تجملات پیچیده را پیش روی سرنشینان قرار می‌دهد. سیستم تهویه مطبوع این خودرو از نوع اتوماتیک بوده و توانایی تنظیم دقیق دمای کابین را دارد. آینه‌های جانبی خودرو دارای تنظیم برقی و گرم‌کن هستند که از بخارگرفتگی در روزهای سرد جلوگیری می‌کنند و شیشه‌های جلو و عقب نیز به صورت برقی کنترل می‌شوند. سیستم صوتی فابریک این مدل قابلیت پخش CD را دارا بوده و خروجی صوتی متناسبی را ارائه می‌دهد. همچنین فرمان هیدرولیک با دکمه‌های کنترلی، کامپیوتر سفری با قابلیت نمایش اطلاعات پیمایش و مصرف سوخت، صندلی‌های پارچه‌ای با کیفیت و مقاوم در برابر سایش، قابلیت تنظیم ارتفاع صندلی راننده، صندلی‌های عقب تاشو با نسبت ۴۰/۶۰ جهت افزایش فضای بار و جا لیوانی‌ها و محفظه‌های متعدد نگهدارنده اشیاء در سراسر کابین، مجموعه تجهیزات رفاهی این نسخه را تشکیل می‌دهند.

رقبای سوزوکی ویتارا در بازار

در اواسط دهه ۱۳۸۰ شمسی، با رونق گرفتن کلاس کراس‌اوورها و شاسی‌بلندهای کامپکت در بازار ایران، سوزوکی ویتارا مدل ۲۰۰۹ دنده دستی با پیشرانه ۲۰۰۰ سی‌سی در برابر رقبا صف‌آرایی کرد. در آن سال‌ها، رقبای اصلی این خودرو را می‌توان به دو دسته تقسیم کرد؛ کراس‌اوورهای شهری و مدرن کره‌ای یعنی هیوندای توسان (نسل اول) و کیا اسپورتیج (نسل دوم) و در سوی دیگر، شاسی‌بلندهای سرسخت و سنت‌گرای داخلی مانند نیسان رونیز. بررسی تخصصی این تقابل نشان می‌دهد که سوزوکی ویتارا در نقطه‌ای دقیقاً میان این دو جبهه قرار می‌گرفت. رقبای کره‌ای با بهره‌گیری از پیشرانه‌های ۶ سیلندر ۲.۷ لیتری، شتاب اولیه بهتر، سواری نرم‌تر و لیست آپشن‌های جذاب‌تر، سهم عمده‌ای از خریداران شهری را به خود اختصاص داده بودند.

سوزوکی ویتارا

با این حال، سیستم چهارچرخ محرک آن‌ها از نوع کراس‌اووری (ترافیک‌محور) بود و در تعلیق و زیربندی، توانایی تحمل فشارهای سنگین آفرودی را نداشتند. در مقابل، نیسان رونیز به عنوان یک شاسی‌بلند واقعی با شاسی مستقل، خشن و بدون آپشن، صرفاً کاربرد آفرودی داشت و برای رانندگی روزمره شهری کاملاً خسته‌کننده بود. ویتارا ۲۰۰۹ به لطف شاسی نردبانی یکپارچه (Integrated Ladder Frame)، تعلیق مستقل در چهار چرخ و گیربکس کمکی دو سرعته، توانست تعادلی بی‌نظیر میان سواری شهری و قابلیت‌های واقعی خارج از جاده ایجاد کند. اگرچه پیشرانه ۲۰۰۰ سی‌سی ۱۳۵ اسب‌بخاری آن در مقایسه با پیشرانه‌های ۱۷۵ اسب‌بخاری رقبا در سربالایی‌ها و شتاب‌گیری کُندتر عمل می‌کرد، اما گیربکس ۵ سرعته دستی با ضرایب دقیق تا حدودی این ضعف را پوشش می‌داد. از طرفی کیفیت ساخت بالای ژاپنی و استهلاک پایین، ویتارا را به گزینه‌ای منطقی‌تر از کره‌ای‌های پرمصرف تبدیل کرده بود.

برخی از رقبای سوزوکی ویتارا در جدول زیر آورده شده اند و ما مشخصات این خودروها را با سوزوکی ویتارا مقایسه کرده ایم:

اصلی‌ترین رقیب وارداتی ویتارا در آن سال‌ها هیوندای توسان نسل اول بود که به لطف پیشرانه ۶ سیلندر ۲.۷ لیتری و گشتاور بالا، شتاب‌گیری و توان پیمایش شهری به‌مراتب بهتری را ارائه می‌داد. امکانات رفاهی جذاب، کابین جادارتر و بازار دست دوم بسیار پررونق، توسان را به خریدی محبوب برای خانواده‌ها تبدیل می‌کرد. با این حال، کیفیت پایین متریال کابین، مصرف سوخت بالای موتور ۶ سیلندر و ساختار کراس‌اووری بدون دنده کمکی، سبب می‌شد توسان در مواجهه با مسیرهای سنگین خارج از جاده کاملاً در پسِ قابلیت‌های آفرودی و مهندسی جان‌سخت سوزوکی ویتارا قرار گیرد.

کیا اسپورتیج نسل دوم که پلتفرم و مشخصات فنی کاملاً یکسانی با هیوندای توسان داشت، با ظاهری اسپرت‌تر و جوان‌پسندتر وارد رقابت با ویتارا شد. بهره‌گیری از موتور ۲.۷ لیتری ۱۷۵ اسبی و گیربکس اتوماتیک، سواری راحت و بی‌دردسری را در ترافیک شهری فراهم می‌کرد. با این وجود، اسپورتیج در کیفیت مونتاژ و پایداری هندلینگ در جاده‌های پیچ‌درپیچ به پای سوزوکی ویتارا نمی‌رسید. همچنین سیستم چهارچرخ محرک آن فاقد قفل دیفرانسیل و دنده سنگین واقعی بود، امری که خریداران آفروددوست را به سمت سامانه 4WD دو سرعته ویتارا سوق می‌داد.

نیسان رونیز به عنوان رقیب سنتی و مونتاژی ویتارا، یک شاسی‌بلند سرسخت و کلاسیک مبتنی بر شاسی مستقل بود که از پیشرانه ۲.۴ لیتری و گیربکس دستی بهره می‌برد. رونیز در مسیرهای آفرودی و ناهموار بسیار بی‌رحم و بااستقامت عمل می‌کرد، اما در رانندگی شهری به دلیل کیفیت پایین سواری، فنربندی بسیار خشک شمش در عقب، نبود حداقل امکانات رفاهی و ایمنی و مصرف سوخت بالا، عملکرد ضعیفی داشت. ویتارا با ارگونومی مدرن، ایمنی بهتر، سواری به مراتب نرم‌تر و کابین متمدن‌تر، گزینه‌ای بسیار متکامل‌تر از رونیز به شمار می‌رفت.